عشوههای دلبر و مستی نگاه شراب:
در عرفان ایرانی، «می» و «مستی» اغلب استعارهای از شناخت خدا و حالت وجد عارفانه است. حافظ میگوید: «مینخورده به جنت طمع کنم من مسکین / که میخورم به همان به که وعده میدهند.» این که عشق زمینی بتواند تمام هوش و خرد را برباید، در واقع بازتابی از همان مفهوم «فنا» در عرفان است. آیا این اشعار را بیشتر زمینی میبینید یا عرفانی؟
راهکار:
برای گسترش این حس، میتوانید این ابیات را با اشعار مولانا دربارهٔ «می عشق» یا غزلیات حافظ با درونمایهٔ «شراب و ساقی» مقایسه کنید تا ریشههای این تصویرسازی در ادبیات کلاسیک را ببینید.