اشعار عرفانی علوی

شعر در مدح امام علی: اول و آخر و بهتر و برتر:

در خوشنویسی سنتی، نقطه اساس همه حروف است؛ «اول و آخر» بودن علی در بیت، همراه با تصویر «دفتر و جوهر و گوهر»، تداعی‌گر همان نقطه‌ای است که هم آغاز کتابت است و هم گوهرِ نهان در حرف. در متون عرفانی، «نقطه‌ی زیر باء» رمز ولایت و باطن وحی شمرده می‌شود. جالب اینکه در فیزیک، تکینگی اولیه نقطه‌ی چگال آغاز جهان است؛ شباهت استعاری‌اش با «اول و آخر» بی‌مناسبت نیست.

راهکار:

این بیت را می‌توان با لنز خوشنویسی هم خواند: در خط سنتی، «نقطه» آغازِ جوهر و اساسِ حروف است و در عرفان، علی (ع) نقطه‌ی زیر باء و باطن وحی دانسته می‌شود. جابه‌جایی نگاه از کلام به تصویر، وزن شعر را برای مخاطب امروزی ملموس‌تر می‌کند.