سنگ باخت تا کاغذ را در آغوش بگیرد:
در فیزیک، مفهوم «شکست همدوسی» وجود دارد: گاهی یک سیستم منسجم (مثل سنگ سخت) باید فروبپاشد تا با محیط اطرافش (کاغذ نرم) درهم آمیزد و حالتی جدید و پیچیدهتر بسازد. این ضرورتِ از دست دادنِ شکلِ قبلی برای ایجاد یک پیوند عمیقتر، در قلب بسیاری از تحولات طبیعی نهفته است. آیا در روابط انسانی نیز همین اصل حاکم نیست؟
راهکار:
این ایدهی زیبا را میتوان گسترش داد: سنگِ باخت، شاید نه برای تسلیم، که برای تبدیل شدن به چیزی جدید بود؛ مثل سنگی که در دل کوه، زیر فشار، به الماس تبدیل میشود. شاید شعر بعدیات از زبان الماسی باشد که حالا میدرخشد.