وقتی وابستگی عاطفی اجازه فرار نمیدهد:
در روانشناسی، پاداشدهی متناوب (intermittent reinforcement) قویترین نوع شرطیسازی است. تحقیقات نشان میدهد دریافت محبت گاهبهگاه از سوی فردی که اغلب سرد است، میزان دوپامین در مغز را به طور غیرمنتظرهای بالا میبرد و افراد را در چرخهای از امید و ناامیدی گرفتار میکند. این دقیقاً همان مکانیزمی است که قماربازها را پای دستگاه اسلات نگه میدارد. حالا سوال: آیا ما از فرار ناتوانیم یا ناخودآگاه نمیخواهیم؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر هم دید: شاید «نمیتوانی خودت را نجات دهی» نه یک تهدید، که اعترافی دردناک از سوی گوینده باشد به اینکه او نیز اسیر خاطرات و احساساتش است. هر دو در قفسی شیشهای گیر افتادهاند.