بی تو جهان نمیارزد: احساس عاشقانه:
دانشمندان میگویند عشق رمانتیک همان ناحیه از مغز را فعال میکند که کوکائین و قمار فعال میکنند – سیستم پاداش دوپامین. وقتی کسی میگوید «بی تو جهان نمیارزد»، مغزش واقعاً دنیا را بیپاداش میبیند. اما آیا این «ضرورت» عاطفی، تکاملی برای بقای جفتیابی است یا نوعی «اعتیاد اجتماعی»؟ چه مرزی بین عشق سالم و وابستگی مخرب میکشید؟
راهکار:
این حس که زندگی بدون یک نفر بیارزش است، در واقع واکنش شیمیایی مغز است: دوپامین و اکسیتوسین همان مسیرهای اعتیاد را فعال میکنند. شاید ارزش داشته باشد بپرسیم چقدر از این حس ریشه در نیاز واقعی دارد و چقدر در وابستگی شیمیایی؟