قدر همدیگه رو بدونیم قبل از اینکه خیلی دیر بشه:
مغز ما قربانی «خطای پایان تاریخ» است: هر لحظه فکر میکنیم نسخه امروزمان نسخه نهایی است و فرصتها بیپایاناند. اما در حقیقت ما هر روز تبدیل به کسی میشویم که دیروز فکرش را نمیکردیم، درست مثل همان «دیر شدن» ناگهانی. تحقیقات نشان میدهد افراد در تخمین زمان باقیمانده با عزیزانشان ۴۰٪ خطا میکنند، چون مغز زمان را خطی نمیبیند بلکه آن را با شدت تجربههای عاطفی گره میزند. درنتیجه «دیر» همیشه زودتر از آنچه فکر میکنیم از راه میرسد.
راهکار:
این جمله را میشود مثل یک «ساعت شنی وارونه» دید: هر دانه شن که میافتد، نه فقط زمان از دست رفته، بلکه فرصتی برای ساختن خاطرهای تازه بوده. دفعه بعد که خواستی از کسی دلخور بمانی، تصور کن شنها تمام شدهاند و فقط همین یک دانه برای گفتن «دوستت دارم» باقی مانده.