روزی میرسد که میگویی ارزش سختیها را داشت:
به این پدیده «بازبینی خوشبینانه» میگویند. مغز انسان به طور طبیعی بعد از عبور از یک دورهٔ سخت، احساسات منفی را محو و جنبههای مثبت را برجسته میکند تا بتواند با خاطرات کنار بیاید. جالب اینجاست که این مکانیزم بقا، ما را به سمت تصمیمهای مخاطرهآمیز دوباره سوق میدهد. آیا این یادگیری است یا خودفریبی؟
راهکار:
این جمله یادآور «سوگیری گذشتهنگر» است: مغز ما پس از عبور از بحران، خاطرات منفی را کمرنگ میکند تا به تجربه معنا ببخشد. اما سؤال واقعی این است: اگر دقیقاً همان مسیر را با همهٔ جزئیاتش دوباره طی کنی، باز هم میگویی ارزشش را داشت؟