شیطان و ارزش پرستیدن آدمها؛ نگاهی فلسفی:
جالب اینجاست که در اساطیر بینالنهرین، «شیطان» یا موجود شریر اولیه مثل «پازوزو» نه به خاطر بیارزشی انسان، بلکه به خاطر حسادت به خلقتش طغیان کرد. در روانشناسی مدرن، این جمله رو میشه با «سندرم ایمپاستر» مقایسه کرد: وقتی کسی متوجه میشه که دیگران هم مثل خودش نقص دارن، دیگه نمیتونه ازشون بت بسازه. سوال: آیا این نگاه تلخ به انسان، ریشه در ناامیدی از خودمون داره یا واقعاً آدمها لیاقت پرستش ندارن؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهای دیگه هم دید: شاید شیطان نخواست بنده باشه، نه اینکه آدمها ارزش نداشتن. یه بازنویسی طنزآمیز میتونه این باشه: «شیطان اولین نفری بود که فهمید آدمها ارزش پرستیدن ندارن، ولی هنوزم خیلیا دارن ازش پرستش میکنن.»