لحظههای با تو؛ گنجی ارزشمندتر از ثروت:
مغز انسان زمان را با «تازگی» اندازه میگیرد؛ وقتی با آدم محبوبات هستی، دوپامین ترشح میشود و توجه به لحظهی حال، ساعتِ درونی را کند میکند، ولی حافظه آن را کوتاه ثبت میکند. جالبتر این که بر اساس پژوهشهای برجستگی هیجانی، خاطرات پرمعنا در بازگویی، بزرگتر و طولانیتر از زمان واقعیشان دیده میشوند. پس «باارزشتر بودن» فقط یک حس نیست؛ سازوکار بقای حافظه است.
راهکار:
اگر این جمله را از زاویهی روانشناسی زمان نگاه کنیم، مغز ما «مدت» را نمیسنجد، «شدت» را میسنجد؛ به همین دلیل یک لحظهی عمیق میتواند از ساعتها حضور خنثی سنگینتر و ماندگارتر باشد.