ارزش وجود یک نفر در برابر نبود دیگران:
از منظر عصبشناسی، مغز انسان هنگام دیدن چهرهی عزیزان، دوپامین بیشتری نسبت به غریبهها ترشح میکند – این یعنی ارزش وجود یک نفر واقعاً در مدارهای نورونی ما حک شده. جالبتر اینکه همان مکانیزم در ارزیابی «از دست دادن» هم فعال است: ترس از بیوجودی یک نفر، قویتر از لذت حضور هزار نفر دیگر است. آیا این تفاوت ارزش، ریشه در تکامل بقای گروه دارد؟
راهکار:
این جملهی شاعرانه، بُعدی از «مقایسهی کمّی» را القا میکند. در روانشناسی، «اثر نادری» میگوید چیزهایی که نایابترند، ارزش بیشتری میگیرند. شاید ارزش آن یک نفر نه به خاطر نبود دیگران، بلکه به خاطر کیفیت منحصربهفرد حضورش باشد. میتوانی از خود بپرسی: «چه ویژگیای در او هست که اینقدر بینظیر میبینمش؟»