بودن یک نفر که میارزد به نبود خیلیها:
تحقیقات روانشناختی نشان میدهد که مغز انسان به طور طبیعی «اثر مقایسه اجتماعی» (social comparison bias) را فعال میکند: وقتی کسی را «بهتر از بقیه» میبینیم، دوپامین بیشتری ترشح میشود و آن رابطه عمیقتر ثبت میشود. اما جالب اینجاست که این فرآیند معمولاً ناآگاهانه است و بعد از مدتی خودبهخود کمرنگ میشود. سوال اینجاست: چه کاری میتوان کرد تا این احساس قدردانی پایدار بماند؟
راهکار:
این جمله رو میشه به یک نقلقول الهامبخش تبدیل کرد: «بعضیها آنقدر ارزشمندند که نبود بقیه نه تنها دردناک نیست، بلکه فرصتی برای تمرکز روی همان یک نفر میشود.» میتوانی برای کسی که این جمله رو خطاب به او نوشتهای، یک یادداشت کوتاه شخصی بنویسی و دلیل خاص بودنش را مثال بزنی.