ما درونگرا نیستیم؛ بیرون ارزشی نداشت:
پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهد که مدار پاداش مغز در انسانهای مختلف به محرکهای بیرونی واکنش متفاوتی نشان میدهد. افرادی که «حساسیت به پاداش» پایینی دارند، دنیای بیرون را واقعاً کسلکننده میبینند – نه چون درونگرا هستند، بلکه چون سیستم دوپامینشان برای رویدادهای عادی به اندازهی کافی تحریک نمیشود. این تفاوت زیستشناختی میتواند توضیح دهد چرا بعضیها برای رقص و مهمانی ارزش قائلاند و بعضی نه. سؤال تیز برای شما: آیا تا به حال فکر کردهاید که «ارزشمند» بودن یک تجربه را چه کسی تعریف میکند؟
راهکار:
این جملۀ قوی یک نگاه ازپیشتعیینشده به درونگرایی را به چالش میکشد. میتوان از آن برای بررسی این موضوع استفاده کرد که آیا واقعاً «چیزی برای گراییدن» در دنیای بیرون وجود ندارد، یا شاید ما معیارهایمان را نادرست تعریف کردهایم؟ اگر این متن را نوشتهاید، پیشنهاد میکنم به یک پرسش ساده فکر کنید: آیا تا به حال لحظهای را تجربه کردهاید که بیرون برایتان «ارزشمند» شود؟ اگر بله، چه چیزی آن را متفاوت میکرد؟