ارزش ندادن به بعضی آدم‌ها

از کنار آمدن تا کنار گذاشتن؛ تحولی در مرزهای شخصی:

یک حقیقت جالب: مغز انسان برای حفظ منابع انرژی، به‌طور غریزی تمایل به «اثر مالکیت» دارد—چیزی را که داریم بیش از ارزش واقعی‌اش می‌بینیم و رها کردنش سخت است. اما وقتی یاد می‌گیری بعضی چیزها را «کنار بگذاری»، در واقع مسیر دوپامین را برای اولویت‌بندی پاداش‌های بلندمدت بازنویسی می‌کنی. این تصمیم‌گیری فعالانه، حجم قشر پیش‌پیشانی را افزایش می‌دهد. آیا این تغییر، نشانه‌ی بلوغ عاطفی یا استراتژی بقای ذهنی است؟

راهکار:

این تغییر از کنار آمدن به کنار گذاشتن، نشان‌دهنده‌ی رشد خودآگاهی و تعیین مرزهای سالم است. برای عمق بخشیدن به این بینش، می‌توانی دفترچه‌ای از موقعیت‌هایی که تصمیم به کنار گذاشتن گرفتی تهیه کنی و الگوهای مشترکشان را پیدا کنی.