دلتنگی واقعی برای مرده یا برای زندهای که رفت؟:
واقعیت علمی: مغز انسان برای «غم مرگ» و «غم طرد شدن» مسیرهای عصبی جدایی داره. وقتی کسی زنده است و نمیخوادت، مغزت همان دوپامین و اکسیتوسینِ وابستگی رو فعال میکنه، اما برای مردهها مسیرهای «یادآوری خاطره» و «قطع امید» جداگونه. این جاس که سوزن درد فرق میکنه. پس اگر «دلتنگی برای زنده» رو با «دلتنگی برای مرگ» اشتباه بگیری، درمانش هم اشتباه میه. سوال برای جماعت: آیا بین این دو نوع دلتنگی تفاوت قائل میید؟
راهکار:
نگاه روانشناختی: غم از دست دادن مرگ واقعی، نوعی سوگ طبیعی است، اما غم برای کسی که زنده و خودخواهانه کنارت نذاشته، 'سوگ رابطه' نام داره که ذهن ما اشتباه باهاش یکی مینه. تفکیک این دو میتونه رهایی از بار اضافی بیاره. چپرسیدن به این که فراموشی فقط با پذیرش این تفاوت شروع میه.