نبودنش ارزشش از بودن دیگران بیشتر است:
در روانشناسی، پدیده «کمیابی» باعث میشه مغز ما به چیزهایی که دستنیافتنیترن ارزش بیشتری بده. وقتی کسی نباشه، نبودنش تبدیل به یک محرک قدرتمند برای پردازش عمیقتر میشه. این جمله دقیقاً همون مکانیزم رو به زبان ساده میگه. آیا تا حالا براتون پیش اومده که نبودن یک نفر، حضورش رو در ذهنتون پررنگتر از بودن دیگران کنه؟
راهکار:
این نگاه، ارزش نبودن رو به اندازهای میرسونه که بودن دیگران رو بیرنگ میکنه. شاید بشه از این زاویه به روابط نگاه کرد: گاهی فاصله، کیفیت حضور رو تعریف میکنه.