شعر عاشقانه سعدی: تو جان و جهانی، چه کنم جان و جهان را:
یک نکتهٔ جالب از علوم اعصاب: وقتی مغز در مرحلهٔ عشق رمانتیک قرار میگیرد، فعالیت هستهٔ اکومبنس (مرکز پاداش) آنقدر بالا میرود که محرکهای مادی مثل پول یا غذا دیگر ترشح دوپامین ندارند. یعنی شاعر دقیقاً همان مدار عصبی را توصیف کرده: «تو گنج روانی، چه کنم سود و زیان را». این پدیده «ارزشگذاری نسبی» نام دارد. سؤال: آیا میتوان این حالت را در روابط بلندمدت حفظ کرد یا محکوم به کاهش است؟
راهکار:
این بیت را میتوان در قالبی مدرن بازنویسی کرد: «تو برای من مثل اینترنت و شارژ بینهایتی، پس چرا نگران قبض موبایلم باشم؟» - بُعد طنز و روزمره به احساس عمیق شاعر میدهد.