قدرنشناسی: چرا آدمها همدیگه رو حیف میکنن؟:
مطالعات روانشناسی نشان میدهند که انسانها به طور ذاتی چیزهایی را که همیشه در دسترساند کماهمیتتر میبینند؛ این پدیده «بیارزشسازی عادت» نام دارد. جالب اینجاست که مغز ما تهدید از دست دادن را دو برابر قویتر از لذت به دست آوردن پردازش میکند، اما معمولاً تا وقتی چیزی واقعاً از دست نرفته، این هشدار فعال نمیشود. به نظر شما چرا این سیستم هشدار مغز انقدر دیر فعال میشود؟
راهکار:
مغز ما برای بقا طراحی شده نه شادی؛ روابط پایدار را نادیده میگیرد. با تمرین روزانه قدردانی (مثلاً نوشتن ۳ نکته مثبت هر شب) میتوان این سوگیری ذاتی را کاهش داد.