ارزش جان انسان

پارادوکس سیب نیوتن و چهل هزار جسد بی‌صدا:

جالب اینجاست که مغز ما برای «الگویابی» ساخته شده، نه «ارزش‌گذاری». نیوتن توی یه لحظه الگوی جاذبه رو دید، اما برای دیدن الگوی «انسانیت» باید چهل هزار بار مرگ رو ببینی تا شاید مغزت بگه «اینجا یه چیزی درست نیست». این یعنی سیستم عصبی ما برای تشخیص فاجعه‌های تدریجی تکامل نیافته. سوال اینجاست: آیا می‌شه یوگا یا مدیتیشن این «کوری تدریجی» رو درمان کنه؟

راهکار:

این پارادوکس رو می‌شه ببریم تو بحث «نابرابری توجه»: چرا یک قانون فیزیکی با یک رویداد ساده کشف می‌شه، اما برای کشف «قانون انسانیت» باید چهل هزار بار فاجعه بیفته؟ شاید جواب در «سوگیری شناختی تازه‌گی» باشه: ذهن ما به پدیده‌های تکراری (مرگ) عادت می‌کنه، ولی به یک سیب افتادن نه.