زن شعر است؛ کسی که میخواند و کسی که مچاله میکند:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که هنگام خواندن شعر، بخشهایی از مغز که مسئول پردازش موسیقی و خاطرات عاطفی هستند همزمان فعال میشوند. یعنی شعر فقط کلمه نیست، یک سمفونی عصبی-عاطفی است. کسی که زن را «مچاله میکند»، در واقع دارد یک اثر هنری زنده را نابود میکند بدون آنکه بداند چه گنجی را از دست داده. آیا میتوان به کسی که «نمیفهمد» یاد داد که «بخواند»؟
راهکار:
این استعاره رو میتونی به یه چالش عملی تبدیل کنی: از شریک زندگیت بخواه سه بیت از یک شعر را که حسش میکند برایت بخواند و تو هم سعی کن همان حس را با کلمات خودت بازگو کنی. این تمرین، پل درک متقابل را محکمتر میکند.