ماه باش برای کسی که ستاره‌ها را رها کند:
جالب است که در نجوم، ماه تنها قمر زمین است که با جاذبه‌اش جزر و مد را کنترل می‌کند. اما ستاره‌ها (خورشیدها) میلیون‌ها برابر بزرگ‌ترند. این متن یک پارادوکس روان‌شناختی را نشان می‌دهد: ما اغلب برای «نادر بودن» (ماه) ارزش قائلیم، نه برای «درخشش» (ستاره). در روابط، وفاداری به یک نفر خاص، از جذابیت هزاران گزینه‌ی سطحی ارزشمندتر است. سوال: آیا تا به حال برای یک «ماه» واقعی، «ستاره‌های» زیادی را رها کرده‌ای؟
راهکار:
این متن یک استعاره قدرتمند از «ارزش نسبی» است. اگر کسی حاضر است تو را با چیزهای کوچک عوض کند، خودش ارزش واقعی تو را نمی‌فهمد. پیشنهاد می‌کنم به جای نصیحت، یک سوال برگشتی بپرسی: «به نظرت ماه بودن یعنی چه ویژگی‌هایی داره که کسی حاضر نباشه حتی برای کهکشانی از ستاره‌ها ولش کنه؟» این گفتگو را به عمق تعریف «وفاداری» می‌کشاند.