تو ثروت واقعی من بودی؛ عزیزکرده:
مغز انسان برای اشیاء و افراد آشنا، شبکههای عصبی قویتری میسازد و آنها را «باارزشتر» از گزینههای جدید حس میکند. این پدیده همان «اثر مالکیت» است: وقتی چیزی مال تو میشود، ناخودآگاه قیمتش در ذهنت چند برابر میشود. تو با هر روز کنار او بودن، ارزش او را در نورونهایت بزرگتر میکردی. حالا که رفته، این شبکهها خالی ماندهاند. سوال: آیا میشود این مدار عصبی را با یک عشق جدید بازنویسی کرد یا همیشه جای او خالی میماند؟
راهکار:
این نگاه شاعرانه یادآور اصل «زیانگریزی» در روانشناسی است: انسان ارزش چیزی را وقتی میفهمد که از دستش میدهد. شاید بتوانی به جای غصه خوردن، این حس را به انگیزهای برای قدردانی از داشتههای فعلی تبدیل کنی.