ارزش گذاشتن بعد مرگ

قدردانی نکردن از زنده‌ها و پشیمانی بعد مرگ:

ذهن انسان معمولاً ارزش چیزهایی رو که در دسترسه دست کم می‌گیره (پدیده «کم‌بینی درون‌دسترسی») و وقتی از دستشون می‌ده، غمگین می‌شه. این اشتباه شناختی به «سوگیری بقا» هم معروفه: ما بیشتر به مرگ فکر می‌کنیم تا لحظه‌های زندگی. سوالی که پیش میاد: چطور می‌تونیم این الگوی قدردانی رو در لحظه به خودمون یادآوری کنیم؟

راهکار:

این حس تلخ رو می‌شه به یه یادآوری روزانه تبدیل کرد: هر روز حداقل برای یه نفر که دوستش داری یه پیام ساده بفرست یا یه کار کوچیک انجام بده. گریه بعد مرگ هیچوقت جای لبخند رو زنده‌ها رو نمی‌گیره.