خطای ذهن: وقتی زبالهدان را گنج میبینیم:
در روانشناسی، «خطای هزینه از دست رفته» ما را وادار میکند روی چیزهای بیارزش (روابط، سرمایهگذاریها) بیش از حد پافشاری کنیم، فقط چون قبلاً برایشان هزینه کردهایم. مغز ترجیح میدهد ضرر را انکار کند تا با واقعیتِ هدررفت منابع روبرو شود. آیا این مکانیسم دفاعی در قضاوتهای روزمرهمان درباره آدمها هم فعال است؟
راهکار:
این متن میتواند از یک بازنگری سود ببرد: آیا معیار «لیاقت» همیشه عینی است، یا گاهی بازتاب ترسها و تجربیات گذشته خود ماست؟ شاید مفید باشد که پیش از قضاوت درباره «لیاقت» دیگران، معیارهای شخصی خود را برای سنجش آن واکاوی کنیم.