معیار واقعی ارزش آدمها: اهمیت دادن، نه دلتنگی:
در روانشناسی اجتماعی، مغز ما غیاب را با اهمیت اشتباه میگیرد؛ به همین دلیل دلتنگی اغلب معیار وابستگی خود ماست نه ارزش عملکردی طرف مقابل. این خطای شناختی باعث میشود در روابط ناسالم، وابستگی عاطفی بالا با ارزش واقعی پایین همزمان دیده شود. ملاک قرار دادن «اهمیت دادنِ قابل مشاهده» یعنی تغییر معیار از احساس درونی به رفتار بیرونی. جالب اینجاست که مغز با هر بار یادآوری خاطره، دوپامین ترشح میکند و همین حس لذت، قضاوت ما را درباره ارزش واقعی شخص منحرف میکند.
راهکار:
این جمله را میشود اینطور باز کرد: دلتنگی بیشتر نشانهی نیاز و وابستگی خود توست تا ارزش واقعی طرف مقابل؛ پس برای ارزشگذاری دقیقتر، رفتارهای قابل مشاهده و میزان هزینهای که آن شخص برایت میکند را ملاک قرار بده، نه شدت احساس دلتنگیات را.