فداکاری در عشق؛ ارزش یک دقیقه دیدار از نگاه عاشقانه:
مغز در عشق، دوپامین و اکسیتوسین را چنان آزاد میکند که لحظهی دیدار معشوق را بهعنوان «زمان اوج» ثبت میکند. از دید نوروساینس، همین یک دقیقه میتواند در حافظهی عاطفی به اندازهی یک سال پردازش شود؛ بنابراین فراق ساعت را کند میکند و دیدار ثانیهها را فشرده. اگر زمان یک برساخت ذهنی است، پس کم کردن یک سال از زندگی یعنی چه؟
راهکار:
این جمله کیفیت را بر کمیت زمان مقدم میداند؛ میتوان آن را به این شکل بازآفرینی کرد: یک دقیقه حضور واقعی، گاهی از سالها کنار هم بودن هم ماندگارتر است. پس بهجای کاهش زمان، به عمق لحظهها وزن بده.