ارزش داشتن بخاطر داشته‌ها

احساس کودکی که فقط بخاطر توپش بازیش می‌دهند:

در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «دوستی ابزاری» می‌گویند: انسان‌ها گاهی نه برای خود فرد، بلکه برای منبعی که در اختیار دارد، رابطه برقرار می‌کنند. جالب اینجاست که این رفتار حتی در شامپانزه‌ها هم دیده شده – میمون‌های صاحب غذا بیشتر از میمون‌های گرسنه نوازش می‌شوند. سیستم پاداش مغز ما طوری سیم‌کشی شده که به داشته‌ها وابسته می‌شود و دیگران هم همین مسیر را دنبال می‌کنند. سوالی که پیش می‌آید: چطور می‌توان روابطی ساخت که خودِ «من» را ببینند، نه «مال من» را؟

راهکار:

این حس رو می‌شه به «اثر تملک» ربط داد: وقتی چیزی داریم، دیگران نه خودمان، بلکه آن چیز را می‌بینند. شاید راهش این باشد که ارزش خود را از داشته‌ها جدا کنیم و روابط واقعی را بر اساس «بودن» بسازیم، نه «داشتن».