کم گذاشتن و قدرشناسی: راز روانشناسی جمله معروف:
اصل کمیابی در روانشناسی اجتماعی میگوید انسانها برای چیزهایی که کمتر در دسترس است ارزش بیشتری قائل میشوند. آزمایش کلوچههای شیشهای (۱۹۷۵) نشان داد حتی بیسکویتهای یکسان اگر تعدادشان کم شود، خوشمزهتر به نظر میرسند. این پدیده از ترس از دست دادن فرصت ریشه میگیرد. حالا سوال اینجاست: در روابط انسانی، این بازی با فرکانس حضور تا کجا جواب میدهد و از کجا به بازی روانی تبدیل میشود؟
راهکار:
از منظر اقتصاد رفتاری، این جمله مصداق قانون عرضه و تقاضاست: هرچه حضور یا محبت شما نایابتر شود، ارزش آن در چشم دیگران بالاتر میرود. مثل کالایی که کمیاب میشود، ناگهان خواهان بیشتری پیدا میکند.