ارزش بی‌ارزشی؛ نگاهی به جمله جنجالی استاد ارومیه‌ای:
در اقتصاد رفتاری، پدیده‌ای به نام «وارونگی ارزش» شناخته می‌شود: وقتی چیزی بیش از حد ارزش‌گذاری می‌شود، حبابش می‌ترکد و آنچه خارج از بازی ارزش‌گذاری مانده، ناگهان به جذاب‌ترین دارایی تبدیل می‌شود. در روان‌شناسی اجتماعی هم «نایابی خودخواسته» می‌تواند به بی‌ارزشی اعتبار بدهد؛ یعنی اعلام بی‌ارزشی، خود نوعی جایگاه اجتماعی می‌سازد. در فلسفه رواقی، بی‌اعتنایی به ارزش‌های بیرونی، بالاترین ارزش درونی محسوب می‌شد. اگر بی‌ارزشی ارزش شود، دیگر چه چیز واقعاً بی‌ارزش می‌ماند؟
راهکار:
این گزاره را می‌شود این‌طور بازخوانی کرد: در جهانی که همه برای «ارزش‌مند بودن» رقابت می‌کنند، شاید پذیرش بی‌ارزشی نوعی آزادی نایاب است؛ آزادی از قضاوت دیگران و فشار دائمی برای اثبات خود.