ارزش آدمهای ماندنی؛ چرا رفتن هرکس همیشه بد نیست:
در روانشناسی اجتماعی، انسانها برای کاهش ناهماهنگی شناختی، کسانی را که میروند بدتر از واقعیت میبینند؛ این «خطای برونگروهی» به ذهن کمک میکند جدایی را تحمل کند. طبق نظریهی دلبستگی، بیارزشکردن رفتگان سازوکار دفاعی در برابر اضطراب از دست دادن است، نه داوری واقعبینانه دربارهی آنها.
راهکار:
از زاویهی نظریهی دلبستگی، ماندن همیشه نشانهی صمیمیت نیست؛ گاهی ماندن از روی عادت یا ترس از تنهایی است. بهجای تقسیمِ آدمها به ماندنی و رفتنی، میتوانی بپرسی کدام رابطهها بعد از تعارض هنوز ظرفیت ترمیم و رشد دارند؛ چون کیفیتِ بودن مهمتر از تعدادِ ماندن است.