ارزش آدمهایی که وقت میذارن

وقت طلا نیست؛ کسی که وقت می‌ذاره طلاست:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز انسان «توجه» را در همان مسیر دوپامین پردازش می‌کند که دریافت پول یا غذا را؛ یعنی وقتی کسی بی‌قیدوشرط برایت وقت می‌گذارد، سیستم پاداش تو فعال می‌شود. اما نکته‌ی تلخ: در اقتصادِ زمان، زمان تنها منبعی است که تابع «هزینه‌ی فرصت» است و هیچ بانکی آن را پس‌انداز نمی‌کند. طلا را می‌شود معامله کرد؛ وقت را فقط می‌شود هدیه داد.

راهکار:

این نگاه را برگردان به خودت: اگر کسی برایت وقت میگذارد، تو فقط «مهم» نیستی، بلکه «اولویت» هستی. برای قدردانی، میتوانی دقیقاً همان کاری را با او بکنی؛ اما نه از سر وظیفه، از سر آگاهی.