زمان؛ معیار واقعی ارزش آدمها:
در روانشناسی به این میگویند «خطای قضاوت لحظهای»: مغز برای بقا، آدمها را بر اساس اولین دادههای هیجانی و سریع قضاوت میکند، نه بر اساس شواهد بلندمدت. مطالعات نشان داده قضاوت اخلاقی اگر حتی ۲۴ ساعت عقب بیفتد، دقیقتر و کمخطاتر از قضاوت فوری است. پس زمان فقط یک داور نیست؛ یک فیلتر برای حذف نویز دوپامین است. اما سؤال این است: اگر آدمها تا آخر عمر نقش بازی کنند، زمان هم فریب میخورد؟
راهکار:
این جمله را از زاویهی دیگری هم میشود دید: زمان نه قیمت میسازد نه قیمت میشکند؛ فقط انتخابهای واقعی آدمها را در طول مسیر نمایش میدهد.