اهمیت ندادن به آدمای مهم زندگی و حس پشیمانی:
آیا میدانستید پدیدهای به نام «نادیدهانگاری آشنایان» (Familiarity Neglect) وجود دارد؟ مغز ما برای صرفهجویی در انرژی، توجه به چیزهای آشنا را کاهش میدهد. ولی همین بیتوجهی باعث میشود نزدیکترین افراد را چون همیشه در دسترساند، کمارزش بدانیم. درحالیکه طبق تحقیقات، بزرگترین حسرت بیماران در آستانه مرگ، زمان نگذاشتن با عزیزان است. حالا چرا منتظر فردایی که شاید نیاید؟
راهکار:
این حس آشناست چون ذهن ما به مرور زمان «عادت» میکند. تحقیقات نشون داده که قدردانی فعال (مثلاً روزی سه بار گفتن «برات مهمم») میتونه رابطهها رو تا ۵۰٪ عمیقتر کنه. امتحان کن.