از کسی که برایت از دنیا میگذرد، نگذر:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهٔ «توجیه تلاش» میگوید هرچه فرد برای رابطهای هزینهٔ بیشتری بپردازد، آن را ارزشمندتر میبیند؛ پس کسی که از دنیایی برایت گذشته، در واقع تو را به مهمترین سرمایهٔ شناختی خود تبدیل کرده است. اما پارادوکس اینجاست: تو بدون پرداخت هزینه، ممکن است ارزش آن را کمتر درک کنی.
راهکار:
این جمله را برعکس هم میشود خواند: آدمی که تمام دنیایش را رها میکند تا با تو بماند، اگر تنها نقطهٔ اتکایش شوی، به مرور به بار سنگینی تبدیل میشود. عشق پایدار جایی است که هیچکس مجبور نباشد دنیایی را بسوزاند، بلکه دو دنیا در هم ادغام شوند.