ارزش آدم ها بعد از جدایی

نماندن بلدیم؛ وقتی نبودن درس قدرشناسی می‌شود:

روان‌شناسی به این می‌گوید «اثر کمبود»: ذهن انسان وقتی چیزی از دسترس خارج می‌شود، ارزشش را بیش از حد واقعی برآورد می‌کند. آزمایش‌های واکنش‌زدایی نشان داده‌اند که محدودیتِ دسترسی، میل به آن چیز را در کودکان و بزرگسالان به‌طور قابل توجهی بالا می‌برد. یعنی منطقِ «برو تا قدرم را بدانند» فقط یک سیاست عاطفی نیست؛ یک مکانیزم ادراکی است. این سؤال باقی است: آیا ارزش واقعی آدم‌ها باید با نبودن سنجیده شود؟

راهکار:

این حس را می‌شود به‌جای تهدید به ترک، به انتخابِ آرامش بازنویسی کرد: «نماندنِ من یعنی دیگر جایی نمی‌ایستم که احساس بی‌ارزشی به من تزریق شود.»