اعتماد خریدنی نیست؛ مسیر به دست آوردن اعتبار واقعی:
در اقتصاد رفتاری، اعتماد قراردادی نانوشته است که هزینه تعامل را کم میکند. در بازی اولتیماتوم، انسانها حتی به قیمت ضرر مالی بیاعتمادی را تنبیه میکنند. مغز با دیدن چهره قابل اعتماد، فعالیت آمیگدال را کاهش میدهد و اکسیتوسین ترشح میکند. بنابراین اعتبار با ادعا ساخته نمیشود، بلکه با سیگنالهای تکرارشونده رفتار شکل میگیرد. اگر اعتبار خریدنی بود، ثروتمندترینها هرگز رسوا نمیشدند؟
راهکار:
اعتبار مثل رد پا روی برف است؛ با هر قدم صادقانه خودش شکل میگیرد، اما با یک توقف بیدلیل آب میشود. آدمها به کسانی اعتماد میکنند که در غیاب نگاه دیگران هم هماناند که نشان میدهند.