ارزون ترین آدم

ارزون‌ترین آدما؛ کسانی که پشت سر حرف می‌زنن:

روانشناسی به این «ناهماهنگی شناختی» می‌گه: مغز برای حفظ تصویر «من خوبم»، دورویی رو دو تیکه می‌کنه — یک نسخه برای حضور، یک نسخه برای غیاب. جالب‌تر این که در لحظه‌ی غیبت، دوپامین (لذت فاش کردن) آزاد می‌شه ولی آمیگدالِ احساس گناه کم‌کاره؛ چون ذهن قانع شده این غیبت «درد دل» است نه «خیانت». برای همین با خیال راحت بعدش باهاش می‌گردن؛ وجدانشون برای خودش روایتِ قهرمان دارد. سوال اینه: اگر غیبت از روبرو شدن راحت‌تره، واقعاً کدام طرف رابطه را ارزان کرده؟

راهکار:

جالب اینجاست که آدم‌های ارزون، معمولاً خودشون رو با هزینه‌ی دیگران می‌خرن؛ اما سرمایه‌ی اصلیشون اعتماده که یک‌بار مصرفه.