کاش فکر کردن دیگران نوتیفیکیشن داشت!:
مغز ما برای «نظریه ذهن» سیم‌کشی شده و مدام قصد دیگران را پیش‌بینی می‌کند، اما فکر کردن کسی به شما سیگنالی الکترومغناطیسی نیست. آزمایش‌های تله‌پاتی بعد از دهه‌ها اثر تکرارپذیری نشان نداده‌اند؛ حس «می‌دانستم» از هم‌زمانی تصادفی و سوگیری تأیید می‌آید. چند هم‌زمانی را اعلان ذهنی نامیده‌ایم؟
راهکار:
این آرزو یک پارادوکس جالب را نشان می‌دهد: ما خواهان اعلان از ذهن دیگرانیم، اما خودمان در دنیای اعلان‌ها غرقیم. می‌توان آن را به یک بازی تبدیل کرد: هر بار ناخودآگاه به یاد کسی افتادی، همان را یک «نوتیفیکیشن واقعی» بدان و برایش پیامی کوتاه بفرست. این چرخه، به جای انتظار برای سیگنال نامرئی، ارتباط را مرئی می‌کند.