دلیل دست کشیدن از توضیح برای دیگران:
در روانشناسی شناختی، پدیدهای به اسم «واقعگرایی سادهلوحانه» میگویند: هر کس باور دارد برداشتش از جهان عین واقعیت است و دیگران یا خنگند یا مغرض. به همین دلیل، بحث با فردی که در مرحله «ناآگاهی ناآگاهانه» (اثر دانینگ-کروگر) قرار دارد، بیفایده است؛ چون او حتی نمیداند که نمیداند. جالب اینجاست که این سوگیری فقط مال آدمهای کماطلاع نیست، همه ما در دامش هستیم. سوال تاو: اگر توضیح ندهیم، چرخه جهل را نمیشکنیم، مرز بین آرامش و مسئولیت کجاست؟
راهکار:
از دیدگاه روانشناسی مثبت، این تصمیم نه تسلیم، که «مرزبندی هوشمندانه» است: انرژی ارزشمندت را برای کسانی که واقعاً تشنه فهمیدن هستند، ذخیره میکنی.