عشق و غم: چرا این دو همیشه با هم میآیند؟:
مغز انسان عشق را دقیقاً مثل یک ماده اعتیادآور پردازش میکند: دوپامین و اکسیتوسین همان مسیرهای پاداش را فعال میکنند که کوکائین فعال میکند. اما نکته جالب اینجاست که هنگام جدایی یا غم عشق، دقیقاً همان بخشهایی از مغز فعال میشوند که مسئول پردازش درد فیزیکی هستند. یعنی از نظر نوروساینس، «دل شکستن» یک استعاره نیست، واقعاً درد میکند. عشق شمشیری دو لبه است: بالاترین لذت و عمیقترین درد را همزمان در خود دارد.
راهکار:
غم در عشق، بلیط ورود به تجربهای عمیق است. بدون امکان غم، عشق فقط یک سرگرمی سطحی میماند. این غم است که عشق را از یک نوشیدنی شیرین به یک معجون پیچیده و فراموشنشدنی تبدیل میکند.