تنهایی امام زمان در برابر یاران امام حسین:
در روانشناسی اجتماعی، غیبتِ رهبرِ نجاتبخش با مفهوم «قهرمان غایب» تحلیل میشود؛ جوامع منتظر برای تابآوری بیشتر، غیبت را به امیدِ فعال تبدیل میکنند. در تاریخ تشیع نیز روایاتِ ظهور اغلب بر یارانی تأکید دارند که نه از خاندان مشهور، بلکه از دل بحرانها برمیخیزند و همین گمنامی، بخشی از منطقِ غیبت است. اگر یاران امام حسین به نام شناخته شدند، چرا در روایتهای ظهور، یاران امام زمان اغلب بینامتر تصویر میشوند؟
راهکار:
این نگاه، تنهایی امام عصر را از دریچه نبودِ یاران نامدار میبیند؛ در حالی که در روایات، یارانِ امام زمان اغلب افرادی گمنام و برخاسته از دل شرایط سختاند که بینامونشان گرد او جمع میشوند. غیبت، بیشتر از نبودِ یاور، فیلترِ ایمان است.