حیف جوونی ما که دیگه برنمیگرده:
این حس یه نام علمی داره: «سوگیری خاطرهپردازی نوستالژیک»؛ مغز ما جزئیات تلخ دوران جوانی رو پاک میکنه و فقط نوستالژیِ شیرینش رو بزرگ میکنه. در علوم اعصاب، به این میگن «خطای پیشبینی پاداش»؛ یعنی پرتغالِ توی ذهن، جایزهای واقعی نداره، فقط مغز فکر میکنه اونجا بهتر بود. سؤال اینه: کدوم خاطره از جوونی رو بیشتر از هر جای خارجی دلتنگ میشی؟
راهکار:
این حس رو میتونی با یه نگاه تازه باز کنی: بهجای مقایسهٔ «اینجا و اونجا»، به مقایسهٔ «امروز و دیروز» بپرداز؛ مثلاً بنویس «حیف اون عصرهایی که هنوز دلمون پر بود، نه حیف پرتغال». همین تغییر زاویه میتونه خاطرهها رو از قابِ سفر بیرون بیاره و به خودِ جوانی برگردونه.