تلاش تاریخی مردم خاورمیانه برای شادی و زنده بودن:
در روانشناسی مثبتگرا مفهومی هست به نام «رشد پس از سانحه»؛ یعنی انسانها میتوانند از دل سختیها قویتر بیرون بیایند. جالب اینکه کهنترین حماسهٔ جهان، گیلگمش، در همین خاورمیانه نوشته شد و دقیقاً دربارهٔ معنای شاد زیستن و پذیرش زندگی با همهٔ محدودیتهایش است. گویی ریشهٔ این مبارزه برای شادی، پنجهزارساله است. آیا این میراث در تکتک ما هنوز زنده است؟
راهکار:
شاید بهجای تاریخنگاری رویدادهای بزرگ، «تاریخ شادیهای کوچک» را ثبت کنیم: لحظاتی که مردم خاورمیانه با وجود ویرانی، چای مینوشند، آواز میخوانند و امید را زنده نگه میدارند. این هم یک عمل انقلابی است.