زمان میبرد تا بفهمی آدم درستی کنارت نبوده:
این حس آشنای «تقصیر من بود» ریشه در یک خطای شناختی قدیمی به نام «سوگیری خودخدمتی معکوس» دارد: وقتی در رابطه با فرد اشتباه هستیم، مغزمان تمایل دارد ناکامی را به شخصیت خودمان نسبت دهد، نه به عدم تناسب. جالب است که در آزمایشهای بالینی، افرادی که از رابطهای سمی خارج میشوند، پس از سه ماه گزارش میدهند که ۸۰٪ از «نقصهایی» که قبلاً در خود میدیدند، در واقع واکنش به رفتار طرف مقابل بوده. به همین خاطر است که روانشناسان میگویند «شخصیت در خلأ معنا ندارد». سوال برای شما: آیا تا به حال تجربه کردهاید که با تغییر محیط، احساس کنید آدم متفاوتی شدهاید؟
راهکار:
اگر الان در رابطهای هستی که مدام احساس گناه میکنی، یک آزمایش ساده انجام بده: فرض کن طرف مقابل کاملاً غریبه است. آیا باز هم همان کارهایت را ایراد میدانی؟ تفاوت نگرش نشاندهنده یک داستان قدیمی در روانشناسی به نام «سوگیری اسنادی» است: ما اشتباهات خود را به شرایط و اشتباهات دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم.