یار شیرازی

پایان تنهایی و تا قیامت با یار شیرازی:

تحقیقات عصب‌شناسی نشون میده که در لحظات عشق و هم‌آوایی عمیق، دو ناحیه از مغز که حس زمان رو پردازش می‌کنن (اینسولا و کورتکس پیش‌پیشانی) غیرفعال می‌شن. یعنی مغز در آن لحظه «جاودانگی» رو تجربه می‌کنه – درست همونطور که شاعر حسش کرده. آیا تابه‌حال برای شما پیش اومده که زمان با یه نفر واقعاً بایسته؟

راهکار:

این حس رهایی از تنهایی می‌تونه شروع یک پیوند عمیق باشه؛ پیشنهاد می‌کنم خاطرات مشترک رو در قالب یک دفترچه یا ویدئو ثبت کنید تا لحظه‌های «تا قیامت» ملموس‌تر شوند.