یار و رفیق

وقتی یار و رفیق داری و باز ادعای پاکی می‌کنی!:

ذهن انسان استاد توجیه خودشه! طبق نظریه ناهماهنگی شناختی فستینگر، وقتی رفتار و باور در تضاد باشن، مغز یا رفتار رو تغییر میده یا باور رو. اینجا احتمالاً فرد با شوخی این تناقض رو لو داده: هم یار داره هم رفیق، اما وجدانش با «ادعای پاکی» آروم میشه. مکانیزم دفاعی جالبیه! شما چه تناقض‌های بامزه‌ای تو روابط دیدین؟

راهکار:

اینو از زاویه‌ی روانشناسی نگاه کن: بهش میگن «ناهماهنگی شناختی». وقتی باورهات (مثل پاکی) با رفتارت (داشتن یار و رفیق همزمان) نمی‌خونه، مغزت برای کم کردن تنش، خودشو گول می‌زنه. شوخی‌ای که کردی در واقع فریاد این تناقضه. باحاله، نه؟