شعر عاشقانه مولانا: یار مرا غار مرا عشق جگر سوز:
ترکیب «یار غار» در تاریخ اسلام به همراهی پیامبر و ابوبکر در غار ثور اشاره دارد، اما اینجا مولانا آن را به رابطه عاشقانه/عارفانه تبدیل کرده است. در فارسی قدیم، جگر مرکز عواطف و شجاعت بود نه قلب؛ برای همین عشقِ «جگرسوز» یعنی تجربه‌ای که خاستگاه احساس را می‌گدازد. از منظر عصب‌شناسی، درد عاطفی شدید همان مسیرهای درد فیزیکی، یعنی قشر سینگولیت قدامی و اینسولا را فعال می‌کند؛ پس سوزِ عشق فقط استعاره نیست، یک رویداد عصبی است.
راهکار:
این بیت را می‌توان یک سه‌گانه از امنیت، صمیمیت و دردِ شیرین دانست: یار همان دیگریِ امن است، غار همان خلوتِ مشترک، و عشقِ جگرسوز همان نیرویی که امنیت را از سکون به شوق تبدیل می‌کند.