یاور همیشه مومن

دوری که عادت شده: شعر یاور همیشه مومن و سفر سلامت:

آیا می‌دانستی مغز انسان وقتی با غیبت طولانی یک عزیز روبرو می‌شود، مکانیسمی به نام «آلواستاز» (allostasis) را فعال می‌کند؟ یعنی به‌جای بازگشت به حالت اولیه، یک «هنجار جدید» برای فقدان می‌سازد. در این شعر، «دوری برای من شده عادت» دقیقاً توصیف همین فرایند عصبی‌ست: عادت به نبودن، نه تسلیم شدن. جالب اینجاست که این سازگاری می‌تواند «تاب‌آوری» را افزایش دهد، اما اگر خیلی طول بکشد، به «بی‌حسی عاطفی» تبدیل می‌شود. سوال تاو: به نظر شما، مرز بین عادت سالم به دوری و بی‌حسی خطرناک کجاست؟

راهکار:

این بیت‌های شعر، انگار از پسِ بارها خداحافظی سروده شده‌اند. اگر این حس برایت آشناست، یک قدم جسورانه بردار: به جای فقط عادت کردن به دوری، یک «آیین خداحافظی» شخصی بساز. مثلاً هر بار که کسی می‌رود، یک کار نمادین انجام بده (مثل نوشتن یک خط توی دفتر یا گرفتن یک عکس خاص). این کار، فاصله را از یک عادت منفعل به یک انتخاب آگاهانه تبدیل می‌کند.