اومدن و رفتن آدمها

دلتنگی برای کسی که هیچکس جایگزینش نیست:

مغز هنگام مرور خاطرات، احساسات منفیِ جدایی را سریع‌تر از لحظه‌های خوش فراموش می‌کند؛ به این می‌گویند «سوگیری محوشدن اثر عاطفی» (Fading Affect Bias). نتیجه این است که آدم قبلی در ذهن تو بهتر از نسخهٔ واقعی‌اش بازسازی می‌شود و هر آدم تازه‌ای با آن نسخهٔ ایده‌آل مقایسه می‌شود، نه با خودِ واقعی. پس «هیچ‌کس مثل تو نیست» شاید فقط یعنی حافظه، تو را برای همیشه قهرمان کرده است. آیا عشق واقعی هم می‌تواند یک خطای حافظه باشد؟

راهکار:

این دلتنگی فقط برای آدمها نیست؛ برای نسخهای از خودت هم هست که کنار آن آدم بودی. شاید هیچکس شبیه او نیست چون تو دیگر همآن آدم قبلی نیستی.