اولویت من: فاصله گرفتن از دیگران:
در روانشناسی، «انزوای اجباری» اغلب با پیامدهای منفی مرتبط است، اما «انزوای داوطلبانه» یک استراتژی شناختی تاریخی برای تمرکز عمیق است. فیلسوفانی مانند نیچه و دانشمندانی مانند نیوتن دورههای طولانی تنهایی را برای کارهای انقلابی خود انتخاب کردند. این فاصله میتواند مغز را از «بار شناختی» ناشی از تعاملات اجتماعی خالی کند و مسیرهای عصبی جدیدی برای حل مسئله ایجاد نماید. آیا این فاصلهگیری موقتی است یا سبکی پایدار برای زندگی؟
راهکار:
این رویکرد میتواند بهعنوان یک دوره «پاکسازی اجتماعی» موقت برای تمرکز دیده شود. شاید مفید باشد که برای خود یک بازه زمانی مشخص (مثلاً یک ماه) تعیین کنی و در پایان آن، تأثیر این فاصلهگیری را بر پیشرفت هدفت ارزیابی کنی.