راز تلخ تنهایی مهربانها؛ چرا اولویت هیچکس نیستیم؟:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «خطای کمیابی» میگن: مغز انسان به چیزایی که همیشه در دسترسان، ارزش کمتری میده. تو آزمایشهای اقتصاد رفتاری، افراد حاضرن برای یه کالای کمیاب پول بیشتری بدن حتی اگه کیفیتش با نسخه فراوان یکسان باشه. در روابط انسانی هم تکرار میشه؛ مهربونیِ بیوقفه، ترشح دوپامین «تازگی» رو کم میکنه و فرد مهربون ناخواسته در حاشیه قرار میگیره. واسه همینه که گاهی باید اجازه بدی جای خالیت حس بشه.
راهکار:
مهربانی بیقید و شرط مثل نوری میمونه که خودش رو فدای مسیر میکنه، اما این به معنی کمارزشی نیست. در نظریه دلبستگی، افراد ایمن نیازی به تأیید دائم ندارن؛ حضور مداومشون یه قدرت آرومه. شاید به جای «اولویت کسی بودن»، اولویت خودت بودن رو تجربه کنی؛ اونی که همیشه برای خودش ارزش قائل باشه، نبودنش بیشتر حس میشه.