اولین سیاه‌پوش؛ فدای عشق تا پای مرگ:
در فرهنگ‌های مختلف، سیاه‌پوشی فقط نشانه سوگ نیست؛ مرز اجتماعی بین «زنده» و «مرده» را هم بازسازی می‌کند. مردم‌شناسی مرگ نشان می‌دهد آیین‌های عزاداری بیشتر برای بازماندگان طراحی شده‌اند تا مرده؛ یعنی سوگ یک فناوری اجتماعی برای مدیریت فقدان است. آیا سیاه‌پوش اول، بیشتر به مرده تعلق دارد یا به زنده؟
راهکار:
این جمله سوگ را به یک معامله عاشقانه تبدیل می‌کند؛ اما «اولین سیاه‌پوش» اغلب کسی است که فقدان تو را از نزدیک لمس کرده، نه کسی که تو انتخابش می‌کنی. همین تصویر می‌تواند نگاهت را از «فدا کردن جان» به «ساختن خاطره‌ای که سوگ را معنادار کند» ببرد.